Familytrip at Zuiderzeemuseum

One step closer

Eindelijk een stapje dichterbij, eindelijk. Met de duidelijkheid dat het echt nog onwijs lang gaat duren. Gratis en voor niks kreeg ik die wijsheid. Met een grote glimlach werd dat even tussendoor mede gedeeld. Dit keer was ik echter in staat mijn reactie te delen. Twee andere meiden die namelijk precies dezelfde shock hadden. Dat gevoel van 'wacht even dat is... wauw ... LANG' 

Een enorm irritant geluid krijst er in mijn oren. Het komt me bekent voor maar het lijkt lang geleden dat ik dat geluid voor het laatst heb gehoord. En dan dringt het tot me door. Het is mijn wekker. Wakker worden Nienke vandaag ga je eindelijk weer een stap dichter bij jou grote avontuur komen. 

Goed, na dik twee uur te hebben gereden kwam ik eindelijk in Limburg aan. Sinds ik mijn rijbewijs heb reed ik eigenlijk alleen maar kleine stukjes. Dit was toch even anders.  200km heen en 200km terug. Zonder kleerscheuren heb ik mezelf, vader en mijn zus aan de andere kant van het land gekregen. 

Eerst kreeg ik een pakkettje papieren in mijn handen gedrukt en vervolgens moest ik in een kamertje gaan zitten. Het was de psychologische test. Het deed me zo veel denken aan school en mijn eindexamens dat ik gewoon gelijk in een stress modus schoot. 75 stellingen die ik moest beantwoorden door 1(never), 2(seldom), 3(sometimes), 4(often) en 5(very often) te omcirkelen. Echt de meest willekeurige vragen werden er gesteld. Nou is mijn engels best wel redelijk. Soms ging het me echt een stapje te ver. Ik heb nog heel wat te leren geloof ik.

Up next was mijn 'intervieuw'. De eerste vragen over werkuren en dat soort dingen die in  Nederlands werden gevraagd. Vervolgens gingen we over in het Engels. Had haar van te voren verteld over mijn 'Britse accent' die ik mezelf heb aangeleerd. Vooral omdat me is gezegd dat het nep kan klinken. Dat is echt niet zo. Op het moment dat ik mijn hersenen van Nederlands naar Engels zet heb ik een Brits accent dat ik NIET aanzet. Ze vond het heel leuk klinken en zei dat ik die volgend jaar waarschijnlijk kwijt ben. We doen het er mee. 

Na een gesprek van ongeveer een kwartier werd de workshop gestart. De kamer waar ik was liep langzaam vol met nog 20 meiden. En er was zelfs een jongen wat me erg charmeerde. Laat toch zien dat dit ook heel erg leuk kan zijn voor jongens en dat het niet specifiek iets voor meisjes is. Het is heel erg leuk om met meiden te spreken met dezelfde ambitie. Nou blijkt het dus dat meer dan de helft van de meiden en de jongen al een gezin hadden. Sommige zijn zelfs 'as I write' al bij hun gezin. Het is dus zo dat als je au-pair wil zijn in Engeland, Australië en eigenlijk overal behalve Amerika het vele malen sneller gaat. Er waren nog twee andere meiden die ook naar de Verenigde Staten wilde en die waren precies op hetzelfde punt als ik. 

Om au-pair te zijn in Amerika moet je aan heel veel eisen voldoen. Je moet onwijs veel documenten invullen en je wordt op verschillende vlakken getest. Tot nu toe heeft mij dat al drie maanden bezig gehouden. Nu ben ik op het punt dat ik geplaatst kan worden. Een meisje dat ook naar Amerika wil vroeg "Als ik deze week nog een gezin vind, wanneer ben ik dan weg?" Ze probeerde de pijn te verzachten door erbij te lachen maar ze kon het niet veel mooier maken dan dat begin November je dan weg bent. Nou dat was best wel een shock. Ik kan bij deze mijn Kerst gaan organiseren, in Nederland. Al hoop ik dat toch eigenlijk niet. 

Nu ben ik een paar dagen veder en ben door het Amerikaanse bureau officieel geaccepteerd. Ik pas zo nu en dan op en probeer zoveel mogelijk te werken aan mijn Engels. Elke dag probeer ik een foto te veranderen waardoor mijn profiel bovenaan komt te staan. Ik zorg dat mijn alles klopt en houd mijn informatie up-to-date is. Het blijft afwachten en door gaan met de dingen die ik in Nederland heb. Kan echt niet wachten op een gezin en uiteindelijk mijn vertrek. 

Want ook terug rijden ging vlekkeloos en dat in de spits. Of eigenlijk was die al weer zo goed als afgelopen. Road-trip in Nederland complete! haha 

Bye, bye and smile

No school for me

Stiekem wordt ik elke ochtend pas tegen het middag uur wakker. Dan denk ik aan hoe hard iedereen aan het werken is of op school zit. Even is daar dan de gedachte dat ik mijn dag onwijs aan het verspillen ben door in bed te liggen. Dit gevoel lijkt echter niet sterk genoeg te zijn tegenover mijn luiheid. De eerst volgende gedachte heeft namelijk meestal iets te maken met mijn eigen vermoeidheid. Wat ik geen vermoeidheid mag noemen trouwens. Ik geloof namelijk niet dat ik nog moe kan zijn na dik drie maanden lang uit te slapen. Het is namelijk helemaal niet zo zwaar om niet naar school te gaan. Dodelijk saai is het daarin tegen dan weer wel. 

Sinds een korte periode geloof ik er in dat ik mezelf kan 'jetleggen'. In hoeverre dat een ding is. Ik kan namelijk mezelf soms echt niet eerder dan twee uur 's nachts in slaap krijgen. Dit is namelijk mijn dagelijkse bedtijd tegenwoordig. Ik probeer dan rond een uur of tien mijn bed uit te komen. Echter wil dit nog wel eens uitlopen tot een uur of twee. Nee dat is zeldzaam. Over het algemeen ben ik echt wel rond een uur of elf mijn bed uit. 

Ik ben echt een avondmens. Ik ben het meest creatief als de zon ondergaat. Ik ben een echte zomerse avondpersoon. Hele avonden kan ik opblijven. Geloof me dat ik echt niet altijd even trots op mezelf ben als ik de kerkklok vier keer hoor slaan. 's Avonds ben ik vele malen helderdere in mijn hoofd. Tot nu toe zijn alle blogs die ik hier heb gepost 's avonds geschreven. Even voor de duidelijkheid ik bedacht me om kwart over twaalf 's avonds om dit te gaan schrijven. De muziek die ik luister is dan precies juist. Alleen de lampen die ik gezellig vind staan aan. Niemand is er die tegen me praat. Het ultieme moment om een blog te schrijven. 

Het was deze week best wel even confronterend om te lezen dat iedereen aan hun studie begonnen is. Echter heb ik precies op het juiste moment besloten om terug te gaan naar Vogelenzang in plaats van in Haarlem te zitten. Dat betekend 40 minuten fietsen naar de Pathé om met een vriendin naar de film te gaan. Nu mijn fiets weer gemaakt is vond ik dat minder erg dan ik dat dacht.

Al hoewel ik altijd riep dat ik me helemaal niet zo verbonden voelde met een dorp waar ik mijn hele leven al woon. Is dat sinds het moment dat ik hier weer was na een paar weken veranderd. Ik voel me vele malen gelukkiger in het dorp waar niet alleen ik ben opgegroeid samen met mijn zus en broertje. Mijn moeder en tante hebben namelijk ook hun jeugd hier door gebracht. Mijn Opa is in dit dorp geboren, getogen, getrouwd en gestorven. Tot hoever terug mijn familie in dit dorp heeft gewoond weet ik eigenlijk niet. De eerste generatie waarvan ik weet dat hier in dit dorp heeft gewoon is mijn overgroot-opa. Die in de bossen van Vogelenzang door een verdwaalde kogel is dood geschoten in de tweede wereld oorlog. Een verhaal dat ik als klein kind nooit begreep. Toen mijn tante mij dat verhaal voor het eerst vertelde op de plek waar hij is doodgeschoten zag ik een kogel kris kras door de lucht vliegen en dan ineens mijn overgroot-opa raken. Om die reden zie ik dit verhaal altijd zeer luchtig. Ik hoop dat hij niet te veel pijn heeft gehad. Ik was een klein en onschuldig meisje en ik moest er altijd een beetje om gniffelen. Het is een rare benoeming van een kogel die door 'je eigen partij' iemand dodelijk treft. 

Alsof ik maanden niet thuis was geweest. Euforisch opende mijn neus zich voor de verse lucht. Mijn kamer voelde als een klein hemeltje. Een situatie die zich al vele malen had afgespeeld. Dit keer voelde het anders. Het huis waarin ik ben opgegroeid voelde als een warme deken in de koude winter. Als een liefdevolle knuffel na een periode van eenzaamheid. Als de slappe lach na een traan. 

Studeren zal ik voorlopig nog niet gaan doen. Ik ga de aankomende periode niet leren uit boeken. De aankomende weken, maanden, jaren ga ik leren van mijn leven. Ga ik mezelf mezelf sturen tot de persoon die wie ik wil zijn. Want leren uit een boek is nooit echt iets voor mij geweest. Oh, spannend!

Bye bye and Smile

Being home

Oké zonder grappen. Ik wil deze blog schrijven en op het moment dat ik iets wil schrijven krijg ik een e-mail van mijn au-pair organisatie. Ik verwacht helemaal niet dat ze zeggen "He jij weetje wat, je mag morgen al weg" maar ik wordt er toch opgewekt van. Het was echter een mail over hoe ik sneller geplaatst kan worden. Over hoe mijn profiel hoger in de lijst komt te staan. Ga er maar gebruik van maken. KIES MIJ, KIES MIJ!

Thuis zijn, dat is namelijk waar ik mijn blog over wilde schrijven. Het wordt me namelijk heel duidelijk dat het echt nog wel even gaat duren. Onder lichte druk heb ik een mail gestuurd met de vraag hoelang het zou gaan duren tussen het plaatsen en vertrek. Ik stuurde deze mail op zaterdag en ik weet dat ze alleen op werkdagen antwoord geven. Maar maandag middag had ik mijn antwoord binnen. Ik zie hem staan en wil het eigenlijk niet gaan lezen. De angst dat er iets in staat dat dat heel lang kan gaan duren. Met een hartslag dat toch sneller is, waarmee het me toch wel duidelijk wordt dat dit meer voor mij is dan een willekeurig avontuurtje. Het antwoord is een maand. "Het is wel zo dat er minimaal één maand tussen plaatsing en vertrek zit" Dat is het geciteerde antwoord wat ze me gaven. Ik moet echter eerst nog worden geplaatst. Waarop ze me een antwoord geven dat ze dat niet goed kunnen vast stellen. "Het is lastig aangeven wanneer er precies een gastfamilie voor je zal zijn, dit heeft met meerdere factoren te maken." Heb ik al eens gezegd dat dit proces meer dan ooit mijn geduld op de proef stelt. 

Het is dus duidelijk dat ik voorlopig nog lekker thuis ben. Dus moet ik dingen gaan doen die ik thuis doen kan en als ik weg ben niet. Dan gaat het toch al snel over mijn vrienden. Ik denk namelijk dat er veel mogelijk is als ik weg ben. Toch wordt het moeilijk om al mijn vriendinnen mee te nemen. Ook iets was moeilijk mee te nemen is, is mijn geliefde Haarlem. Nu het zomer is en de zon bedacht heeft ook de lucht in Haarlem op te warmen is het hier heerlijk. Ik ben in staat om door Haarlem te lopen en met een extreem Brits accent als een toerist rond te wandelen. Ondanks dat ik alle plekjes wel ken verbaast de stad me de afgelopen tijd nogal. Misschien is het omdat ik me realiseer dat ik voor een lange periode deze stad niet zal zien. Ik kan me niet voorstellen dat ik me ooit zo thuis ga voelen in een stad als Haarlem. Maar ben benieuwd of volgend jaar me daar het tegendeel in kan gaan bewijzen


Om die twee dingen te combineren besloot ik samen met Marissa de toerist uit te hangen in Haarlem. Niet dat dit nou het uitgangspunt was voor ons om af te spreken. Ik had Marissa echt al te lang niet gezien en ik vond het nodig om met haar af te spreken. We zijn gaan lunchen bij 'La Place'. Die van Haarlem centrum ligt erg idyllisch. Het heeft namelijk een dakterras met uitzicht over het hele centrum van Haarlem. En ik ben al lang de tel kwijt geraakt hoe vaak ik wel niet een foto van de Grote/Bavokerk vanaf dat punt heb gemaakt. Ik blijf het doen. Elke keer weer. Na daar even te hebben gezeten zijn we gaan lopen. Eindigend aan het Spaarne met een ijsje genieten van de zon en de voorbij komende boten. Marissa is echt een vriendin om te waarderen. Goud eerlijk en een onwijs goed gevoel voor humor. Laat dat nou net mijn humor zijn. Mijn mobiel staat vol met foto's door haar gestuurd. Foto's van panda's die van een glijbaan af glijden en pinguïns die elkaar uitlachen om hun donzige veren. Ze is mijn demon. Dat omdat ze mij het nummer -Demons van Imagine Dragons- aan mij liet horen en ik reageerde met "Super fijn nummer". Sinds dien noem ik haar mijn demon. Het is me soms gewoon heel helder wat een goede mensen ik om me heen heb verzameld en daar ben ik maar wat blij mee!

Ik ben nog in Nederland. Ik koos ervoor om in Nederland te blijven deze zomer. Mijn familie echter niet. Zij deden wat ik had moeten doen. Lekker voor een paar weken het land uit. Maar ze zijn er weer. Mijn kleine broertje is na zes weken weer terug. Geloof me als ik hem soms echt de haren uit zijn hoofd kan trekken. Wat is soms dan ook wel iets wat te letterlijk neem. Ik miste hem tot mijn verbazing super erg. Toen mijn ouders uit elkaar gingen heb ik er onbewust voor gekozen om voor mijn broertje te zorgen en hem te beschermen. Tot de dag van vandaag heb ik dat nog in mijn hoofd zitten. Lang niet meer zo erg als een paar jaar geleden, maar het zit er nog wel. Hij is nu twee koppen groter dan ik, vele malen sterker en is helemaal in staat om op zijn eigen benen te staan. Hij gaat naar de Marechaussee dus het wordt tijd dat hij op mij gaat letten en mij gaat beschermen. Nee, helemaal niet. Hij blijft mijn kleine broertje en ik zal het altijd een beetje houden. Ik ben echter super trots op dat ventje. Hij was echt het meest schattige jongetje en nu begin er een echte man te ontwikkelen. Hij is voor zes weken naar Frankrijk geweest om daar op een camping in een crew team te werken. Mijn zus en ik zijn hem voor gegaan. Echter was ik 18 en zou in eerste instantie maar drie weken blijven. Ik heb er uiteindelijk vijf weken gezeten. Daarmee wil ik zeggen dat hij gewoon met het dubbele aantal weken richting Frankrijk vertrok. Hij zou daar net zo oud zijn als sommige gasten en hij moest ze dan leiden. Op wat momenten na waarin hij het toch wel even zwaar bleek te hebben gehad heeft hij het zo gedaan. Vele malen enthousiaster terug gekomen dan hij is weggegaan. Uitgeput dat was hij wel. Ik was blij hem weer te zien. Ik heb mijn werk omgeruild en zelfs nog 'last minute' gebeld of het mogelijk was later te komen om hem op te halen. Het is echt een monster, maar wel een hele speciale. Na zes weken kon ik weer even mijn broertje knuffelen. Ik ben niet echt een 'knuffel' persoon. Ik geef zonder reden niet zo snel knuffels. Om dat specifieker te maken, Ik geef mijn broertje en zus amper knuffels. Zij zijn echte knuffelaars en vinden het leuk me ermee te plagen. Echter op het moment dat ik hem zag kon ik niet wachten hem te knuffelen. 

'But lets take it to a higher level' want ik de volgende dag kwam ook mijn zus terug van haar  vakantie. Mijn vader en moeder hadden bedacht dat we er een soor familie reunie van gingen maken. Omdat mijn broertje weer thuis was na zes weken was het de moeite waard om met z'n alle richting Schiphol te rijden en met zijn vieren mijn zus op te halen. Ze was een week naar Noorwegen geweest om daar met haar Noorse vriendin 'back to basic' te gaan. Het leek echter alsof ze maanden was was geweest. En ik was heel erg blij om weer samen te zijn. Gewoon mijn zus ik en mijn broertje. Sinds ze uit huis is gebeurt dat niet meer zo vaak. Zeker omdat mijn broertje meer bij mijn moeder zit en ik meer bij mijn vader.  Ik ben zo gewoon blij dat deze twee in mijn leven zijn. Ik kan me geen leven voorstellen zonder hun. Oh, ik hou niet van die sentimentele gedoe. Dat komt later wel. 

Ik ben blij dat ik leuke mensen om me heen hem. Zeker als ik ze gemist heb. Ik heb nu eigenlijk heel erg veel zin om op mijn broertje springen. Gewoon hem even als een trampoline gebruiken. Juist, was een leuk idee geweest. Hij is er niet. 


Bye bye and smile

related... shall it?

   

              
   

September Issue

Het is zeker. Ik vertrek niet voor de 11e van september. Grote kans zelfs dat september het helemaal niet gaat worden. Het zit zo. De organisatie waar ik me heb ingeschreven heeft een heel stappenplan voordat je weg kan. Zo moest ik eerst oneindig veel documenten opsturen, aanvragen en invullen. Toen ik dan eindelijk mijn pakketje op de post deed kwam dan klap van het uitstellen. Er was geen plek meer beschikbaar op de 14e van augustus voor de workshop. Het is namelijk zo dat ik een workshop krijg met allemaal handige tips voor als je een jaar weg bent. Over heimwee en bepaalde situaties die je zal tegenkomen. Super handig. Daarop volgend krijg ik een schriftelijke psychologische test en nog een kleine observatie hoe het met mijn Engels staat. Door dat eindeloze uitstellen van mij was er dus geen plek meer en was de eerste datum beschikbaar; 11 september. De mail die ik kreeg was heel raar want er stond een verkeerde datum op. Daardoor dacht ik even dat ik de workshop al heel snel had. Was dus best wel even een domper dat het dus niet zo was. Ik ben dus voorlopig nog even in mijn geliefde Nederland. 

Het feit dat ik niet op korte termijn weg zal zijn deed pijn. Ik weet alleen dat het nog wel gaat komen en dat ik daar simpelweg geduld in moet gaan hebben. Echter zal ik niet altijd weg blijven. Het betekend dus dat ik nog later weg ga ik ook weer later terug ben. Aangezien ik twee jaar geleden besloot voor een HAVO diploma te werken vind ik het wel een goed idee om daar wat mee te gaan doen. Nu is het zo dat de meeste hoge scholen beginnen in september. Voor de duidelijkheid, ik zal 12 maanden weg zijn en ik weet niet hoe snel het kan gaan als ik eenmaal ben 'geaccepteerd' door het Amerikaanse bureau. Ik weet niet of er snel een gepast gezin voor mij is. Ga ik van een hele snelle plaatsing uit vlieg ik eind september richting New York. Dat betekend dus, voor de snelle rekenaars onder ons, dat ik pas eind september terug ben. Alle opleidingen zijn zelfs dan al begonnen. Met een kronkel in mijn maag moet ik deze situatie accepteren. Ik moet er mijn profijt van nemen. Ik krijg namelijk de mogelijkheid om een maand door Amerika te reizen, als 13e maand. Ik zou niet een maand gaan reizen als ik kan gaan studeren. Maar als ik dan al te laat ben kan ik daar best wel over na gaan denken. Dat ik die kans ga grijpen wordt wel steeds groter. Het is eigenlijk een kans die ik mezelf heb gegeven door alles maar uit te stellen. Want zo heeft elk nadeel weer een voordeel. In hoeverre dat nog niet duidelijk was het kan dus zomaar zijn dat ik twee tussenjaren neem. Geloof me maar, dit was absoluut niet mijn bedoeling. Ik ben behoorlijk klaar de schoolbank en het leren. Toch wil ik graag gebruik maken van de mogelijkheid om te gaan studeren. 

En dan gaan we veder in mijn semi planning. Ik neem jullie even mee in mijn gigantisch chaotische hersenen. We kijken 1 jaar terug in de tijd. Ik had toen al weer 2 jaar het idee van het werken als au-pair. Ik wist echter een paar dingen die ik nog moest doen. Als eerste: mijn diploma, was toch best wel handig als ik gewoon even mijn diploma zou halen. want om niet in herhaling te vallen ik wil niet mijn tijd verspilt hebben. Ik ben namelijk na een VBMO diploma voor een HAVO diploma gaan werken. wacht deze zin kom me toch verdomde bekent voor. Als tweede: mijn rijbewijs. precies 1 jaar geleden wist ik nog niet eens aan welke kant het gas pedaal zat. En als laatste: geld. Ik ging niet een jaar lang niets doen. Ik moest geld gaan verdienen zodat ik met een lekkere pot geld richting.. toen nog onbekend voor mij. Het is trouwens nog steeds onbekend. Alleen een jaar geleden wilde ik nog naar Groot Brittanië en dat heb ik nu veranderd in de Verenigde Staten. Ik kon voor mijn diploma niet heel veel meer doen dan naar school gaan en leren. Met dat te hebben gedaan kon ik in juni met een onwijs trots gevoel gevoel mijn diploma ondertekenen. In september vorig jaar begon ik aan mijn eerste rijles. Met het idee dat ik dat wel even ging doen. Dat heeft me echter veel meer moeite gekost dan ik dacht. Ik zakte drie keer voor mijn theorie en had in dat 'geslaagd' formuliertje in februari pas in mijn handen. Na een tussentijdse toets en twee mislukte pogingen voor mijn praktijk had ik in begin juli dan eindelijk mijn rijbewijs. In oktober ben ik begonnen bij de Pathé. Een van de betere beslissingen die ik heb gemaakt. Ik heb het er onwijs leuk en dat komt voornamelijk door de collega's want ze zijn echt fantastisch. Ik heb er zo veel geleerd. Qua werken, plannen en films, maar ik heb er ook heel erg veel over mezelf geleerd. Ik kreeg zo onwijs veel feedback en dat geeft echt een onwijze boost in mijn ontwikkeling. Een jaar veder lijkt dat toch allemaal gelukt te zijn.

Ik zou jullie echter even veder meenemen in mijn hersenspinsel. Want dat is best wel een rommel. Ik ben dus niet op tijd terug om in 2014 te beginnen aan een HBO opleiding. Dat betekend dat ik twee dingen kan doen. Beginnen in februari aan een deeltijd studie of een tweede tussenjaar nemen. Met beide opties loop ik de studie financiering mis. Hoe onwijs erg ik hiervan baal, het is nou eenmaal zo. Ik kan gewoon niet mijn dromen in het duigen laten vallen omdat de Nederlandse staat het niet voor mekaar kan krijgen om hun studenten te steunen. Ik ben mijn hele leven onwijs zuinig geweest. Nu mag ik gewoon gaan doen wat ik wil. Ik kom die studententijd en de schuld die het met zich mee gaat nemen heus wel door. Studeren wordt voor mij dus nog even een ding ook omdat ik niet weet welke studie ik wil doen. Ik heb zo mijn ambities. Ik hoop echter in de tijd voordat ik ga studeren een goede keuze te maken. Misschien kom ik wel achter talenten van mezelf waarin een studie naadloos gaat passen. Ik weet het niet. Maar stel ik kom pas eind 2014 terug naar Nederland aangezien ik pas eind 2013 richting de Verenigde Staten kon vertrekken. Dan ben ik te laat om te gaan studeren dat jaar. Ik moet dan in die tijd of een studie hebben gevonden die deeltijd is of er is die andere optie. In plaats van te gaan studeren ga ik nog meer levenservaring opbouwen. Nu komt het hoor. Als ik na een jaar au-pairen en nog niet genoeg van heb wil ik misschien nog een extra half jaar gaan au-pairen. Kom maar, zeg maar hoe dom dat is. Ik weet het namelijk nog allemaal even niet. Het kan namelijk allemaal anders worden. Wel weet ik dat ik niet een heel jaar thuis ga zitten en werken. Dat heb ik nu de afgelopen drie maanden al gedaan en het bevalt me niet echt. Het is wel even lekker om helemaal niets te hoeven. Alleen zoals ik al had verteld gaat dat enorm vervelen. Ik zit nu nog met mijn gedachte om dat nog een half jaartje naar of Australië, Nieuw Zeeland of Engeland te gaan. Nogmaals hier ga ik nog lang over na denken want dit heeft even tijd nodig. Die heb ik aangezien ik eerst nog een jaar weg ga.

De 11e van September dus richting Venray voor de au-pair workshop. Vanaf die dag wordt  het serieus en wordt ik ingeschreven. Duimen voor een snelle plaatsing. Voor een jaar zal ik mijn vleugels open slaan en dan zien we wel wat er gaat komen. Ik wel of ik dan land in Nederland of doorvlieg naar een andere bestemming. We zien het wel. Ik doe gewoon even alsof ik het allemaal op een rijtje heb. Daarmee krijg ik mezelf rustig en misschien ook mijn ouders die toch iets wat zenuwachtig worden van "het wachten". Wat ik nu kan zeggen is dat ik heel blij ben dat het allemaal dichterbij gaat komen en ik niet kan wachten om te gaan. En op een een of andere manier zit het wel goed. Ik zie wel wat me leven me gaat brengen. Hopelijk komt er ergens een punt dat ik het net even iets strakker kan plannen. Ach ik kan er wel om lachen, nog nog wel.

Bye,Bye and Smile

Diploma, Rijbewijs, Documenten en weg.. of nog niet

Het is allemaal binnen en dan gebeurt me dit. 


Autjsh,

Daar gingen ineens heel veel dagen voorbij zonder ook maar enige voldoening. 's Ochtends wakker worden zonder plannen voor de dag. 's Avonds met precies dat zelfde gevoel voor de volgende dag naar bed. Na twee dagen totaal niks doen is dat al behoorlijk deprimerend. Het deed gewoon pijn. Er zijn dagen geweest dat ik echt huilend naar bed ging. Ik werd er verdrietig van dat ik weer het trappetje van mijn vide moest beklimmen om naar bed te gaan. Dat ik moet dromen over een foto met op de achtergrond de 'Golden Gate Bridge'. Als ik al in slaap viel. Want ik sliep onwijs slecht en was dus ook heel erg moe. Er is zelfs een dag geweest waarin ik een 'anxiety attack' had van een uur of 1 's middags tot 's avonds laat dat ik in mijn bed lag. Ik had voor deze periode daar echt nog nooit last van gehad. Ik wist er wel van en heb mensen er wel eens over horen praten. Wist alleen niet zo goed wat het precies inhield. Nou hoop ik dat die aanvallen bij mij de reden hebben die ik er nu achter vermoed. "Stagnatie" het feit dat ik nog steeds in Nederland zit en er elke dag aan mij wordt gevraagd hoe ver ik ben. Of ik al geplaatst ben en waar ik terecht ga komen. Om elke dag weer met het antwoord " Nee ik weet nog niks" te antwoorden maakte me echt bang. "Ga ik eigenlijk nog wel weg?" "Heb ik nou al die tijd voor niks zo hard aan de papieren enzo gewerkt?" Ik wilde me niet meer onder mensen bevinden want die gingen me die vragen weer stellen. Maar vervolgens werd ik er thuis ook mee geconfronteerd. Mijn vader die me vroeg of ik al iets meer had. " NEE " Ik werd er echt heel erg boos van. Eerst op hem omdat hij het vraagt, later op mezelf dat ik zo langzaam ben met het regelen. Het is raar om het nu op te schrijven omdat ik nu nog steeds pijn heb in mijn bovenlichaam. Vanaf mijn taille tot aan mijn schouders en nog wel een stuk in mijn arm, aan de rechterkant, heb ik echt pijn. Een gevoel van spierpijn. Alsof het op slot zit en je het eventjes moet kraken. Alleen lukt dat niet. Ik ga er vanuit dat het van de stress komt en de spanning die ik in mijn lichaam heb opgebouwd. Nog eventjes mijn lieve pappa aankijken of hij met een " ostheopatetische "  manier mij van de pijn kan verlichten. Al is de eerste poging niet gelukt. Misschien even langs de praktijk zodat hij er goed naar kan kijken. 

Maar het gaat al weer beter. Ik probeer weer langzaam naar boven te krabbelen. Het feit dat ik kan zeggen dat ik alle papier heb en ik ze alleen nog maar hoef op te sturen zorgt ervoor dat ik iets positiefs te vertellen heb. -the only thing between me and my american dream is time- dus dan is het enige wat ik kan doen, wachten, oh en die papier opsturen. Echter liggen die bij mijn vader dus ga ik ze morgen op de bus doen ! YEAHH!

Een reden dat het met mij beter gaat is Noortje. Ze is godzegene me weer in Nederland. Ik kan haar nu elke dag een berichtje sturen met de vraag of we kunnen afspreken. Of eigenlijk weet ik het niet of dat het is. Vind het idee gewoon heel fijn dat we elke dag kunnen afspreken. Terwijl wij ongeveer stiekem de meest druk bezette agenda's hebben dus we heel vaak niet kunnen. Al denk ik soms dat mijn agenda voller is dat het eigenlijk is. Want ik kan best wel een hele middag met iemand afspreken als ik om 18u moet werken. 

Nog een reden is, om die er even tussendoor te gooien, dat ik sinds tijden weer een pareltje van een verhaaltje heb geschreven. Wat meer een gedichtje is geworden. Ik schreef het voor mijn oppas kindje die een broertje heeft gekregen. Aangezien ik de afgelopen tijd niet goed kon slapen en mijn creative brein op zijn hoogtepunt zit op het moment ik tussen wakker zijn en slapen in zit. Toen schreef ik ineens een onwijs lief gedichtje geworden. Van mijn tante kreeg ik het advies het niet op internet te zetten. Dat doe ik dan ook niet. hihi. sorry. Ik ga weer meer schrijven. Dat idee maakt me weer blij. 

Terug naar Noortje. Ze stuurde me zondag een berichtje dat ze de volgende dag nog niks had gepland. Helemaal goed. Ik stuurde bijna smeekend of ik dan met haar kon afspreken. smeekend terwijl ik stiekem wist dat ze als ik het heel kortaf had gevraagd ze ook "ja" had gezegd. Helemaal blij. Zondag was sinds tijden ook weer echt een fijne dag. Ik had van mijn werk vrij gekregen dus ben ik zaterdag avond naar mijn moeder toe gefietst. Het was heerlijk weer en eerst met mijn moeder naar vrienden van ons geweest. Ik rijdend, sloeg natuurlijk nog een paar keer af. Het gaat echter -as we speak- al weer beter. Ben erachter waarom de auto elke keer afsloeg. Daarna met mijn Oma, tante en moeder gepicknickt en toen kwam mijn tante met mijn oom, neef en nicht nog bij ons eten ook. Geluk, geluk op geluk stuurde mijn lieve broertje ook nog een berichtje dat hij kon skypen. Met zijn alle geskypt. Gingen mijn Oom, tante, neef en nicht weer weg. hebben we nog ge'groeps'skypt, weet niet hoe je dat woord normaal moet opschrijven. Dus toen sprak ik ook nog even mijn zus die na een week Italie weer thuis was en zelfs mijn vader kwam er nog bij. Helemaal leuk. Dat berichtje van Noortje liet me bijna huilen. wauw, zo veel dierbare mensen ineens allemaal om me heen. 

Maandag ochtend richting Heemstede gefietst. Ik wilde eerst echt iets speciaals doen. Echter konden we de auto niet voor lang genoeg lenen dus besloten we lekker in de buurt te blijven. Was wel goed. ik was nog steeds er moe en die pijn in mijn bovenlichaam had ik toen al. We zijn met de scooter van Marit, Noortje haar lieve zusje, de buurt onveilig gaan maken. Eerst reden we richting 'Plantage Buitenplaats' gereden. Alleen die is dicht op maandag. Jammer maar konden wel door de tuinen lopen dus zijn we dat maar gaan doen en hebben we daar wat foto's gemaakt. En toen zijn we richting Zandvoort gescooterd. Heerlijk door de mooie omgeving van Vogelenzang, Aerdenhout, Bentvelt crossen. Zandvoort zelf vind ik echt niks aan. Toen zijn we daar lekker op het strand gaan lunchen en weer terug gereden naar Heemstede. 

Terug bij Noortje thuis werden we eerst nog langs haar oma gestuurd voor het inkorten van haar broek. Thuis waren we met zijn drieën, met Marit erbij dus drie. We hebben een heerlijke pasta en een dessert in elkaar geflanst. Een heerlijke chocolade taart met een laag chocolade mousse en slagroom met aardbeien. Jam, jam, jammie. Laptopclub werd snel gevolgd. Heerlijke dag. 

Hun liefde is 'Groot' !!! hahaha, -inside joke- aangezien ze Groot van hun achternaam heetten. Oei het voelt fout om een grap uit te leggen. 

Ik ga maar even met Pip knuffelen. Die heeft ondertussen al weer honderd rondjes om mij heen gedraaid en er heeft al een heel miauw orkest uit zijn lichaampje geklonken. volgens mij heeft hij trek!

 
Bye, bye and SMILE!

- in de tuinen van Plantage Buitenplaats, Vogelenzang -

- lunchen bij Ubuntu -

- op de scooter, en mijn arm gaat over in mijn schouder wat een rare misvorming creëert -

Fish Spa

Wat een lefgozer die vriendin van mij. Mij meenemen naar een fish spa. Ik dacht dus dat ik raar was. Ik ben namelijk onwijs spastisch als het gaat om mijn voeten. Dat blijkt dus hartstikke normaal te zijn. Alleen nu komt er bij mij nog even een extra'tje de hoek om kijken. Ik heb een lichtelijke jeugd trauma als het op mijn voeten neerkomt. Mijn vader beet mij vroeger, toen mijn voeten nog minuscule waren, liefkozend in mijn tenen. Als ik naar mijn voetjes kijk van toen had ik die verleiding waarschijnlijk ook niet kunnen weerstaan. Ik heb namelijk redelijk kleine tenen. Nu nog dus moet je voorstellen toen.  

Daar waarschijnlijk niet van op de hoogte, omdat het niet echt een dagelijks gespreks onderwerp is, gaf Noortje mij een fish spa cadeau. Echt onwijs lief. Ze bewijst me elke dag weer wat voor een fantastische vriendin ze voor me is en haalt het aller beste bij mij naar boven. Eerst heerlijk lunchen. Alle tijd om weer even te kletsten. Ik werk namelijk 4 dagen in de week en zij is de afgelopen tijd bijna niet thuis geweest. Nu zit ze namelijk weer voor andere halve week in Frankrijk. Maar als het goed is blijft ze daarna wel weer een poosje in de buurt. 

Eerst zijn we eerst lekker wat gaan lunchen. Bloedje heet buiten, echt bizar hoe zomers het zelfs in Nederland dan kan voelen. Voor de afkoeling zijn we binnen gaat zitten bij Anne&Max echt zo onwijs chill waren bijna geen mensen dus met een lekker muziekje op de achtergrond voelt het alsof je thuis zit. He wat een concept. Heb ik dat even goed begrepen. Maar na een heerlijk broodje was het dan zover. Richting de fish spa. Wat op een zeer korte afstand was dus liepen we in alle rust die kant op. Oei, een heel groot raam met daar achter een grote bak met visjes. Ik voelde de bui lichtjes al hangen. Binnen kregen we wat informatie over de visjes, over het algemeen ben ik dat allemaal al weer vergeten, maar heb toch nog wel wat nuttige informatie onthouden. Zoals dat de visjes geen tanden hebben. Klonk me goed in de oren. zou toch iets was stressvoller zijn als ze mijn voeten half aanranden en dat het idee dan is dat je wel de dode                    huidcellen kwijt bent. hèhè, gelukkig kon ik dat weer van mijn doem denkde lijst afschrijven. Wat de visjes dus doen is dat ze met hun mondjes 'enzymen' op de huid achter laten. ja ja, interessant. Nou dat zorgt dus voor de zachte huid. Juist. kom maar op

Ondertussen heb ik alle bacteriën die ik die dag op mijn handen en voeten verzameld had gedood door ze met een zeep schoon te maken. Daar gingen we. Richting de bak voor het grote raam. Help, een gerust stelling is dat eerst onze handen worden geholpen. Zo konden we eerst nog even wennen aan het gevoel. Ik denk dat we een kwartier voor dat raam hebben gezeten. Daarvan waren de eerste paar seconden even wennen, maar eerlijk gezegd was dat heel goed te doen. Maar dan dat raam. Hemeltje lief, wat een ramp. mensen die gewoon ongegeneerd een paar minuten voor het raam staan om naar je te 
kijken. Mensen die zelfs voorbij fietsen en even terug komen. We mochten blij zijn dat er geen bus met Japanners voorbij kwam anders hadden we ook nog in een Japans foto's boek gestaan. Ik voelde me echt net een dier in de dierentuin. Wat moeten die zich rot voelen. Ik hoop ergens toch dat ze dat niet door hebben. Maar "Hallo, mevrouw. Ik snap best dat het grappig is, maar loop alsjeblieft door want dit is echt gênant, LOOP DOOR... NU !!" wat een nachtmerrie. Wie de meeste visjes had gehad kreeg als eerste de handmassage. Blijkbaar zijn waren mijn handen vele malen smeriger dan die van Noor. Ik had namelijk zeker het dubbele aantal aan visjes rond mijn handen zwemmen. Mijn handen werden dus als eerste gemasseerd. Oei, mijn voeten moet je niet masseren want dat gaat je heel wat blauwe plekken opleveren, maar mijn handen daar in tegen kan ik niet genoeg van krijgen. moet zeggen dat dat wel erg lekker vond. 

Doem, Doem, Doem, Doeeeem.. Ik mocht alvast plaats nemen op de bank waar de visjes aan mijn voeten zouden gaan 'zuigen'. Oh, de rillingen liepen over mijn lichaam. Hoe ging ik hier van genieten. Gelukkig hoefde ik mijn voeten nog niet in de bak met visjes te doen. Eerst moest ik mijn voeten op de rand van de bak zetten. Binnen no time kwamen de visjes richting mijn voeten. "He doe eventjes normaal. Ik had mijn voeten nog niet eens in het water of de visjes had het startsein al horen afgaan." "Ha laten we dit meisje eens even goed te grazen nemen. Ze ziet er bang uit. jam jam jam" Wah echt ik had allemaal waan ideeën bij deze visjes. Een herinnering van een paar seconden, toch. Nou in mijn dag-'nachtmerrie'-droom niet hoor.  

En dan beginnen de trommels om ons heen harder te slaan want Noortje haar handmassage was klaar en het werd dus tijd dat onze voeten in de bakken gingen. Hollycreapemolly, ik vond het echt spannen. Heel voorzichtig liet ik mijn voeten in het water glijden. "adem in, adem uit" WAH en ik stoot keihard mijn hoofd tegen de muur achter me. De eerste vis die mijn voet aanraakte zorgde echt voor een spastische aanval. Ik ben niet een beetje spastische als er iemand aan mijn voeten zit. Ik krijg echt een spastische aanval. Poef, het blijkt dus heel normaal te zijn. Na een tijdje zouden jou voeten er echter aan gewent moeten zijn. 

In die tussentijd kwamen er twee vrouwen binnen en die gingen ook met hun voeten in de bakken. Wij zaten er toen denk ik zo een vijf minuten in. Ik nog steeds behoorlijk mijn best doenende niet al die vissen dood te trappen. Die vrouwen kwamen met gewassen voeten tegenover ons zitten. Ik dacht dat ik een harde gil gaf, maar een van die vrouwen overtrof het wel even hoor. Eenmaal hun voeten erin riepen ze na 10 seconde al dat ze het wel lekker vonden. Wat is er dan toch mis met mij. Ik denk echt dat ik een aantal blauwe plekken waarvan ik niet wist hoe ik eraan kwam heb geïdentificeerd. Elk moment dat een van de visjes dacht leuk tussen mijn tegen door te zwemmen, onder mijn voeten begon te knabbelen of eigenlijk elk moment dat er een nieuw visje bij kwam schoot ik even alle kanten op. Na een kwartier mochten we onze voeten eruit halen en insmeren met een of andere crème. Snel wegrennen voordat ze nog met een verassing kwam. Nou dat is ook niet waar. Naderhand was het namelijk heerlijk. hé Nienke dat is apart. Echt waar ik liep buiten en mijn hele lichaam ontspande. Ik heb me zo lopen aanspannen dat op het moment dat ik buiten liep totaal relaxt was. 

Mijn uiteindelijke conclusie, HET WAS HEERLIJK. Mijn voeten en handen waren zeker weten zachter. Ik ben nu een paar dagen veder en moet wel zeggen dat ik het nu niet meer voel of zie. Bovendien besloot ik de volgende dag met seconde lijm aan de gang te gaan dus mijn handen voelde binnen 24 uur al weer als plastic aan. 

Ik heb echt genoten. Het was onwijs leuk en heb echt heel hard gelachen. Om mijn eigen idiote gedrag, maar ook de vrouwen tegenover ons die heerlijk al hun gevoelens even op tafel neer legde. Zo lekker eerlijk. De gehele dag was ook gewoon fijn. Heerlijk om weer even een hele dag met Noortje te besteden. Lekker nog thuis bij haar genoten van het weer en nog veel meer gezelligheid. 

Dankjewel lieve schat, ik mis je nu al. Ik kan niet wachten tot ik mijn vliegtuig pak voor mijn grote avontuur. Maar dit soort dagen laat me ook wel realiseren dat ik zo veel mensen achter laat. Dan weet ik waarvoor ik weer terug kom

Kleine update qua mijn Au-pair documenten: Mijn filmpje is eindelijk af en alleen mijn child care references moeten nog worden ingevuld en dan gaan mijn papieren richting Venray. Het is nu een kwestie van tijd. Ik ga het liefst morgen al weg. Toch weet ik dat ik niet eerder dan 19 augustus weg wil. Dan zijn mijn grote zus en kleine broertje ook weer terug van vakantie. Ik ga niet weg als ik hun niet gezien heb. 

Bye bye and Smile!