Moving to Virginia

The moment I stept in the train to Washington was way thougher than I thought it would be. I had a overwhelming feeling that I didn't want to leave. New York had stole my hart and now, I was leaving that city I loved. 

But within a few seconds I realized that this was just for now. I was coming back to New York as soon as the weather was going to be better and in June my dad and sister are coming to New York so I'll be back. 

I am in the states for over 3 months but I hadn't seen more than New York City and Long Island. So I was pretty excited to finally see more of the country. but in all honesty, haven't seen a lot during the train ride. I was up that morning at 4am and did not went to bed early that night before so I was pretty exhausted. I snoozed most of the time while being on the train. I kind of saw the sunrise but haven't really seen more. Newark, Philadelphia, Baltimore and then there was Washington DC. 

A new adventure about to start. For me it feels more like a continue of my adventure. Yes I started a new part but my adventure never ended. The plus side of breaking down is the part you climb back up. Because right now it feels like I'm on top of a mountain and I take every second to enjoy the view.

Washington gave me my dream back. I met my new host dad at the train station and we drove trough the city. He showed me the capitol, the White House, the Washington monument and the Lincon monument. He told me a lot about all the museums around the mall. I was enjoying the city that gave me a new feeling. A feeling like being in Europe. New York is all built up. Then I mean up, up. All the skyscrapers, one is bigger than the other. In Washington they aren't allowed to have buildings that are taller than the Washington monument. It feels like being Europe. It doesn't look like Amsterdam or any other Dutch city but it kind of looks like Oslo. Let Oslo have a special place in my heart. In particular my sisters hart, who lived there for half a year. So I'm pretty excited to explore this city. 

But I didn't move to Washington DC, I moved to Virginia. I live in a town basically next to the city. How cool I thought it was to live in New York, Virginia sounds so much more American to me. It's weird but I gives me more the feeling I was looking forward to when I was dreaming about being an au-pair. It sounds more cow boyish. That is the most accurate explanation I can give you about the feeling it gives me. 

It's amazing here. I'm so happy and proud that I decided to do this. The place I'm now it between two parks and the metro to DC is a 10 min walk. Also the weather is getting better. You can feel that spring is in the air. Although it suppose to snow tomorrow, but lets forget about that. I've been playing outside with the girls a lot and I already did a lot more fun activities that I did in New York with the family. I still have to learn a lot. I am here for a couple of days now and the day is totally different. 

But it feels like home. It feels like a safe haven and like a place to go when I just want to feel good. My host mom is so sweet and she explains everything very clear. It's a lot but I think I get most of it. I'm also back on the road. I drove for the first time again yesterday. It feels good and yes driving a automatic car is so much better. I can totally cut my left foot off. It feels strange not using that foot but I'll get used to that. The girls are so sweet. Some things that the girls do or have are taking me back to my childhood. A simple thing as a pyjama dress, what I used to love when I was a little girl or playing school. It makes me smile to see them, living that childhood you loved.  

I'm going to make these months as good as possible and the first days of it were pretty good. Reliving my honeymoon period and I have no problems with that! 

It All Changed

In February I probably had one of the toughest times since a long time. It actually shocked me that I didn't blog at all. I love writing and I love sharing stories. But sometimes you just don't want to be to personal. The month was so long and felt like I took ages. While it is actually the shortest one of the year. Looking back at that month I just can't remember a lot of it. 

The month started with the Polar Bear plunch and the Super Bowl. That was so American that I couldn't understand one single thing of it. Soon after that my Hostmom had to leave for a couple of days for a family emergency. Although it was way tougher for her. I couldn't get up with the things I had to do. It wasn't that I needed to do a lot more. Just a little. But apparently it was a little bit to much. 

From that moment, I just can't remember anything. Except from a conversation with my host parents and my local coordinator. We decided to go in transition. 

Transition basically means that you have two weeks to find a new family. The family and I decided that together. I don't really know how to explain it because I don't want to tell to much. I can't say that I had a hard time working but the circumstances were not working out for me and not for them. So at the end of February it was too much. It's weird because, yes I went in rematch, but no there was no fight or whatever. I've heard worse stories from girls in rematch. I've never felt rejected or sent away by the family and there is never been a fight. It just didn't work out for us, together.  

The two weeks might have been one of the thoughts weeks of my life so far. If there was no match at the end of those weeks I had to go home. Back to Holland, adventure over! I've never felt more insecure. You can be insecure about a lot of thing; about the way you look, talk or think. But I was extremely insecure about my dream. Was this what I wanted. Did I made this dream up. Was this what I really wanted? Not only that was super though to go through because it was and still is. The fact that I didn't knew were I was going to be in 14 days broke me down. In those 14 nights I've been sleeping properly maybe 5 times. And only because I was so exhausted from being up all night, the night before. Sometimes I started crying out of nowhere while playing with the kids. My nerves were super tensed for the whole two weeks. My hand, back and shoulder did hurt badly. Actually all my nerves were tensed. I was been able the wake up in the middle of the night and than I would break down. Crying and being scared. Wishing to know were I was scared of. Wishing there was a monster in my closet that jumped out of there and that all of this was over. But that was not were I was scared of. Honestly I didn't even knew were I was scared of. 

There were some families but I didn't work out for them or for me. Friday, only 3 days in transition left, and there was still no match. I knew I was going to go home. Every moment I was alone I started crying and breaking down. The pain I felt seeing my dream break in several pieces was enormous. In the mean time my body had been in the tense circumstances for almost two weeks and I was exhausted and felt weak. I couldn't fight anymore and I didn't knew how to explain it to everyone. How was I been able to step in the airplane and arrive in Amsterdam with this story. I failed. 

Friday 4pm and I was done working so I opened my laptop to see if I got a mail. I can't remember checking my e-mail that many times on a day as I did back then. Refreshing every 10 minutes. I had to get a mail, I needed it and I did. There was an e-mail. It said that there was a family interested and that this was the last possible family. So it basically meant that if this family didn't like me or I didn't like them,I had to go home.

So I got in contact with them and they liked me and I liked them. What do I tell here? I don't even know. I was in the middle of a huge breakdown. I was not been able to go from the bottom to the top in a few minutes. The way I felt back then was awful. I had to go through a lot of crap and being happy just didn't existed in my dictionary at that moment. But from the inside there grew a little joy, but it grew slowly. So on saturday that little joy was still a little bit to little. Skyping with basically everyone I needed. Ending one conversation and starting a new one. That little joy needed to grow. My face was totally screwed by crying, but chin up and go. I had to work and I started to make lists. I might not be clear but at this moment I wanted to go home. I wanted it, because I had such a hard time that I needed my parents to huge me, my sister to tell me I was strong and my brother to tell me that I was a loser, or maybe not. Maybe I just wanted to see him being even taller than he already was. I needed my friends to have a laugh with and I needed a big glass of wine. What I am not allowed to to drink here. So I started to make a list with pros and cons. Of course everyone was right and that list made it all clear. It made clear why I came. I made that little joy grow and finally that little joy was big. I made the decision to totally go for it. Because that was what I wanted. My family and friends, and that glass of wine, will be there for me. But it could wait.  

Once again I learnt a lot about myself. Honestly, I knew all of this were parts of me. I just found out that those things were actually in my way. I needed to control them better. I am no longer a little girl. I had to fight against them. I am the only one who is been able to make 'me' a better person. 

So here I am. Skipped a lot of all that happend. I am finally been able to explain it all. I have been quiet for a month and I am sorry about that. I didn't want to upload a sad blog. Although most of what I wrote it pretty bad. It is over. The transition is over. 

The last family and I matched. We matched in my last day in transition. I've packed my bags and I'm about to leave Merrick. Tomorrow I'll take the train to Washington DC. My adventure starts all over again. After three months I'll be ending this one. These months have been a huge lesson and I'll never forget them. The family and I might have not been the perfect match but I am thankful. They gave me opportunity to come and live with them. So if you read this because you might be curious what I wrote about you. I will not write anything bad about you and your boys. I am going to miss them and I hope they will develop in the smart boys they start to be. 

I don't want to cry anymore but it tears my put when I think about all the support I've got. Not only my family and friends. Everyone helped my or at least tried to. Everyone in InterExchange who sent their LC a message, you truly are an amazing human being. For you it might be normal to help someone out. For my you are a hero. I might have felt bad but the amount of support was huge. It kept me strong without noticing.  

Never do I want anyone to get trough this. If you are, try to be stronger than I was. That might be the thing that I want to tell to myself, two weeks ago. To the once who are, and sadly I do know some, YOU ARE STRONG AND IT WILL ONLY GET BETTER. Yes, everyone told me that but I didn't believe it. SO PLEASE BELIEVE ME, YOU NEED TO KNOW THAT

I'll update you a bit more this time, I'll promise that. Thanks!

To The Moon and Back

Does it make sense when I tell you that looking at the moon lately, started to fascinate me more then ever. I pretty much grew up with a fascination for the stars and the moon. Yesterday my head totally took that fascination to a next level or better to say that it decided to mean something else for me.

Stars first, just to tell you that it is so magical. I absolutely love watching the stars and free myself from every though I have. A feeling of freedom and a feeling of being so small and in fact meaning absolutely nothing in this huge universe. It is magical. 

Yesterday, the moon was so bright.

And yes I know that the moon does not shine and that it is the reflection of the sun. And yes sometimes the facts are making magical thing less magical, So why not delete that fact for a while. 

Yesterday, the moon was so bright I could not stop looking at it. How the stars can make my head feel free of thoughts, well the moon lets it overflow. 

"Why is the moon so far away?"

A question probably asked by school kids that learns the meaning of the universe. For some reason that question popped up in my head. Though there was a second part of this question. "Why can I still see it?"

Then my mind overtook the overflow. Like only if my English vocabulary was good enough to expres that. One question after the other popped in my head. I can not even remember how long I stood there watching the moon, being the moon. 

"Why can I see the moon, while it is amazingly far way? And Why can't I see my family while they are pretty much way closer?" I know why! just, you know. How badly I would like to see my family as how I can see the moon. 

I am having an amazing time and I feel better and better. But you know, sometimes a part of my brains starts to be active. Unconsciously I get those thoughts. I let them be there. They are precious to me.

English and Dutch

I know I live in an English speaking county right now. I know that most of the people that read my blog in Dutch are been able to read them in English. It is just that insecurity that makes it tough. 

At school we had to write formal and informal letters in English as an test. I failed every time miserably. Maybe once or twice I surprised myself with a good grade. Most of the times I tried, I did not. It was not that I didn't know how to write something or I could not find the right word, because we were allowed to use a dictionary. It was the grammer that got me, time after time. 

Now I am in America for over a month I feel way more confident in speaking and writing in English. But it does not feel like Dutch. Dutch is the language were I can express my pure feelings in. It is the way of using the language what I will never get in English. Although I will try my best. 

I can tell my English becomes better. Some songs I listen to for a long time get a clearer meaning. Films without subtitles are easier to understand and I might even not realize that it is in English now and than. But writing is still hard, easier but hard.

Writing for me is not just putting feeling over in words. It is the way of using certain words in a way that is different. For me writing is a way of using my knowledge and spreading it out. That might sound lame, because a nineteen year old will not know a lot about the world. That is a fact. I am just giving it a try. I might know more that some of you. There is a big difference between my knowledge and yours. I just want to tell mine. I am not afraid to share. I am not afraid to fail.

Thanks to Luis who told me he wrote his adventure like I do. He told me what I told you. It is hard to express your feelings in an other language than your own. But I is good to give it a try now and then. 

English is  not my native language and it will never be. That will mean for this blog that the majority of the blogs will be in Dutch. For all of you who are not been able to read it then, use a translator. It might turn most of the parts into the strangest sentences you will ever read. Do not blame me. You might need to use your imagination.     

Fight and Fight

De eerste en meest herhaalde quote tijdens de introductiedagen was " There are no problems if you can see them as a challenges, fight with them" 

Ik zal de uitdaging aangaan en een gevoel proberen uit te leggen. Ik vind het namelijk best een interessant proces. Een gevoel dat zo ongewoon voelt dat ik het afstoot. Alleen dat zorgt ervoor dat het langer duurt voordat ik het besef. Dus het opschrijven van dit gevoel werkt misschien wel therapeutisch voor mij. 

Het is niet het gevoel van een Culture Shock of heimwee. Dit gevoel is iets dat misschien aspecten van beiden heeft, maar voor mij is het iets nieuws. Het is iets waar ik eigenlijk nog nooit iemand over heb gehoord of over na had gedacht.  

Dit is geen vakantie. Dat zeg ik niet omdat het zijn van een au-pair soms best hard werken is, maar omdat een vakantie meestal niet langer dan een paar weken duurt. Ik geloof niet dat ik besef dat ik echt niet terug naar huis ga binnen nu en een paar dagen. Ik moet mezelf soms echt even vertellen dat dit mijn thuis is en dan ik hier woon. Het is een on uitlegbaar gevoel. En dat zeg ik omdat ik er tot nu toe niet in geslaagd ben om het correct op te schrijven. 

Ik ga het nog een keer proberen. Wat ik daar beschrijf is het ongeveer. Maar het is meer. Het niet thuis komen, in het huis waar je je altijd thuis hebt gevoeld. Familie en vrienden die ik altijd om me heen had zijn ineens heel ver weg. Het gevoel van 'het is maar voor een jaar het is zo weer over' gemixed met 'je hebt een heel jaar waarin heel veel te doen is' en een klein beetje 'waar ben ik, wat doe ik hier en wanneer houd het op'. Juist lijkt er al meer op. Al verwar ik mezelf met dit stukje. Deal with it, Ik wordt wanhopig van de pogingen het goed op te schrijven.

Het is een soort heimwee waar ik nog nooit van had gehoord. Voor mij is het nog een soort van rare droom. 

Ik heb ondertussen even mijn 'Au-pair guide' erbij gepakt. Ik was gisteren namelijk erdoor aan het bladeren en botste ik tegen het hoofdstuk 'Culture Shock'. Heb ik hierboven toevallig proberen te ontkennen dat een Culture Shock had? Ik zal het niet wissen, maar ik spreek mezelf nu dus al weer tegen. Het is maar een kort tekstje maar daar staat heel nauwkeurig in beschreven hoe een Culture Shock eruit ziet. Voor mij in het bijzonder. 

Vijf puntjes; Pre-Arrival, The Honeymoon Period, Fight and Fight (Culture Shock), Filter and Flex (Culture Adjustment and Adaptation), Pre/Post Departure Adjustment. 

Pre-Arrival, zo en of ik die heb ervaren. In de twee weken voor mijn vertrek was er geen energie meer over. Ik was moe maar sliep niet, ik wilde alles klaar hebben maar stelde het uit voor de laatste paar dagen. Ik ben nog nooit zo lang en zo erg nerveus geweest. 

The Honeymoon Period, Ja, Ja, Ja dit heb ik zeker ervaren. De eerste dagen in Manhattan waren waanzinnig en aankomen bij de familie was heel erg leuk. Het gevoel in mijn buik die dagen was zo leuk en nieuw. Als dit het gevoel is tijdens een huwelijksreis dan kan ik niet wachten om te gaan.... wat? Ah ik blijf een raar mens.

Fight and Fight (Culture Shock), Hai there! Nienke de grapjas, een keiharde cultuur shock. Op dit moment. En ik maar ontkennen. Heimwee is een deel van een cultuur shock. Het staat allemaal in Engels beschreven in het boekje. Waar het op neer komt is dat je na een paar weken je verdrietiger begint te voelen. "Au-pairs kunnen ongemakkelijkheden ondervinden en vinden het moeilijk om constant Engels te praten. Je begin de Amerikaanse leven stijl te bekritiseren." 

Daar ben ik nu. Alles is minder leuk, iedereen is raar en het kan zo veel beter. Het zijn ups and downs. Want soms kan ik me so heerlijk in het Amerikaanse leven gooien en soms vind ik het de meest verschrikkelijke stijl van leven ooit. Amerikanen zijn net even iets meer individueel en prestatiegericht ingesteld dan Nederlanders. Huiswerk terwijl je 6 jaar oud bent? Serieus, ik had geen huiswerk tot dat ik 12 was. Kan me alleen herinneren dat ik buiten speelde en met vriendinnetjes ging afspreken na school. Ik snap het wel en toch ook niet. Ik weet het niet. Laat ik me daar maar niet te veel zorgen over maken. Huiswerk voor een 6 jarige houd, voor de duidelijkheid, in dat je kleine projecties doet waarin ze materialen moeten onderscheiden bijvoorbeeld. Of een A4tje met rekenopdrachten. Het is licht huiswerk, maar het is huiswerk.

De laatste twee punten moeten nog komen. Filter en Flex mag van mij er nu al zijn al verwacht ik dat niet. Laat deze fase maar even goed op me inwerken. Het laatste puntje zal gelukkig nog wel even duren. Ik moet gewoon leren hoe te doen en te zijn. Ik moet me aanpassen en toch mezelf blijven. Dus... Het komt wel goed. Alle tijd!

Soms is het even een kwestie van keihard op je giechel gaan. Alleen voelt dit meer als een zachte landing die me slechts wat schaafwonden heeft gegeven. En dan elke keer als het geneest het korstje eraf peuteren. Dat kan toch lang duren voordat dat een keertje goed geneest. Juist, ervaringsdeskundige hier. 

Amerikanen zijn anders, Amerikanen leven anders, Amerikanen denken anders, Amerikanen eten anders, Amerikanen zijn geen Nederlanders. Maar als ik die confrontatie niet had aan willen gaan, had ik in Nederland moeten blijven.

Bye bye and Smile

What If You Are Without That

Ondanks dat Times Square ongelofelijk dicht bij is vier ik mijn oud en nieuw thuis. Ook nu Marissa in Central Park is zal ik de trein niet nemen. En dat is dan exact de reden dat ik niet richting de grote stad ga. Ik vind de trein overdag en zelfs 's avonds helemaal niet zo een groot probleem. Middernacht tijdens New Year's Eve, klinkt me dan minder goed in de oren. Ik ken de stad en de mensen hier niet goed genoeg. Ik heb geen idee wat er allemaal afspeelt en of ik het wel aankan. Voor een negentien jarige is Amerika nou niet de plek om te feesten. 

Ik blijf thuis en zal om 12u de Jip en Janneke champagne laten ploffen. Of misschien hebben ze dat niet. Nee grapje, Ik neem wel een glas water. Het is echt mega koud buiten en na een uurtje in het park te zijn geweest vanmiddag heb ik genoeg kou opgevangen. Zonder gekkigheid ik heb geen idee hoe ze nieuwjaar hier vieren. 

Tradities zijn sowieso voor mij niet heel erg van toepassing. Het is raar hoe mijn hoofd omgaat met de situaties. Hoe mijn gevoel vraagt naar een traditioneel Oudejaarsavond. Kijkend naar Joup van 't Hek of Paul de Leeuw. Hoe graag ik wil dat het nu buiten knalt van het vuurwerk. Dat ik wil dat er allemaal 12 jarige jongens me bekogelen met van die rottjes. 

Misschien is dat een deel van mijn cultuurshock. Want eerlijk gezegd merk ik er weinig van. Ik had dat wel erger verwacht. En terwijl ik dat opschrijf bedenk ik me ineens een paar dingen die nog wel eens in verband gebracht kunnen worden met een cultuurshock. Al zou ik dat eerder een cultuurverschil noemen. Dat die er zouden zijn was ik eigenlijk wel zeker van. 

Ik mis zondags ontbijten bij mijn vader. Ik mis de haren van mijn kat op mijn zwarte broek. Ik mis mijn schoenen in huis dragen. Ik mis mijn moeders handen door mijn haren. Ik mis het schreeuwen en het in elkaar slaan van mijn broertje. Ik mis het gevoel van alles dicht bij hebben. Ik mis mijn gemak. Maar ik mis mijn tradities het meest. Een kerst traditie die zo saai was dat ik nooit had gedacht die te missen. Ontbijt tijdens kerstavond. Dineren met familie in een leuke jurk. Ik miste mijn moeders verjaardag. Laten we niet vergeten dat die verjaardag misschien wel de moeilijkste van het hele jaar zou kunnen zijn. Ik wil niet denken aan mijn eigen verjaardag. Gelukkig duurt die nog even. 

Of ik Kersttradities dit jaar sterker mis doordat ik ziek was. Zeker mogelijk. Ik werd helemaal niet lekker na het diner tijdens kerstavond. 's Avond nauwelijks tot niet geslapen en mijn eten heeft mijn maag zo goed als niet gehaald. Ik was in staat om mezelf naast boven te slepen om er te zijn tijdens het uitpakken van de kerstcadeautjes, maar toen was alle energie weer verdwenen. Na mijn cadeautjes te hebben uitgepakt ben ik onder mijn dekens gedoken. Één van de cadeautjes was een 'Heated Blanket'. Nou die kwam wel goed van pas. Heerlijk, maar ja dat was mijn kerst dit jaar. Het kijken van 'The Polar Express' heb ik uitgesteld tot de 26ste. Want dan had ik toch nog een beetje het gevoel van kerst. 

Het is gek om te weten dan in Nederland mensen bij elkaar komen. Dat het kerstgevoel wordt voort gezet en dan hier dat allemaal al weer weg is. Ik vond het heel moeilijk om op 3de kerstdag, oftewel mijn moeders verjaardag, in New York te zijn. Want er is misschien niets zo vervelend als wetend dat je het leuk zou hebben gehad en dat je er niet was.  Of hoe valt dat in een goede Nederlands zin te zeggen. 

Ik heb het heel fijn en het is gewoon soms iets wat veel. Emoties die je dan maar even in jou eentje moet verwerken. Dat is nou net wat ik hier kom doen. Ik kom hier om mezelf te bewijzen dat ik het kan. Dat ik sterk genoeg ben om te aan te kunnen. 

Als deze blog lijkt alsof ik mijn koffer aan het inpakken ben en ik morgen weer thuis ben. dan is dat misschien wel vals alarm. Ik heb namelijk echt een hele leuke tijd. Maar weetje wat jij zou moeten proberen! Pak je koffer, niet meer dan 23 kilo en vraag jou buren of je een jaar bij hun mag wonen. Je plek vinden in een nieuw gezin is niet zo makkelijk. Dat heeft gewoon tijd nodig. Het gaat goed met me, heel goed. 

Gelukkig nieuwjaar allemaal, van mij horen jullie volgend jaar ik denk zomaar genoeg. Ik hoop dat iedereen een leuke avond heeft en met een glimlach het nieuwe jaar in gaat ! 

TOT VOLGEND JAAR, dat is voor mij dan serieus een jaar, niet gewoon een dag. Ik ben er pas weer volgend jaar. Nee Nienke, dat is lame!

Bye Bye and Smile (a bit bigger tonight)

Nikky, Santa's little helper

Maybe that is not the right way to spell her/his name. Though that does not really matter at all. I'll introduce you to my newest friend. A family friend. A friend that only comes around during Christmas. Nikky is a elf. Nikky is Santa's elf. Nikky is Brendon and Brody's elf. Short note: I think it is a he, so I will use 'he'. He is been around for more than a week now and seriously he is my hero. 

Kids in America get send a elf by santa. The elf's job is to watch the children during the day. See if they are naughty or nice. If they were nice, Nikky goes to Santa when they are a sleep and he tells him that they deserve to be on the nice list. If they were not as nice as the suppose to be Nikky stays the night. The big question now is, how do we know if Nikky has been to Santa. Well I will answer that for you. Nikky started his year on top of the Christmas tree. The boys were good so Nikky went to Santa that night. The other morning we woke up and Nikky was in a vase on top of a TV cabinet. So Every morning the boys are looking for Nikky. At least if they were nice to their parents, each other and me. 

Amazing. This elf is helping me with just being in a vase, on the tree, on top of a wooden Giraf, hanging on the lamp or were ever he decides to fly to. Thanks Nikky your my hero. Just saying your name makes them listen. I love it. 

"Nienke why do you write in English? It is rubbish. Your grammar is terrible." Just because I can and because I am starting to get thoughts in English. Then this, I've never been good in grammer. I am just trying. Now my English speaking friends can read my story too! 

I'll stop my embarrassing English blog flop. I can not handle it anymore. You know what the most embarrassing is. I think I did pretty well, like I always thought I did in English class. I know that if my teacher was going to check this. It would be all covered in red. 

I tried, maybe next year I'll be better!

Bye bye and Smile