To The Moon and Back

Does it make sense when I tell you that looking at the moon lately, started to fascinate me more then ever. I pretty much grew up with a fascination for the stars and the moon. Yesterday my head totally took that fascination to a next level or better to say that it decided to mean something else for me.

Stars first, just to tell you that it is so magical. I absolutely love watching the stars and free myself from every though I have. A feeling of freedom and a feeling of being so small and in fact meaning absolutely nothing in this huge universe. It is magical. 

Yesterday, the moon was so bright.

And yes I know that the moon does not shine and that it is the reflection of the sun. And yes sometimes the facts are making magical thing less magical, So why not delete that fact for a while. 

Yesterday, the moon was so bright I could not stop looking at it. How the stars can make my head feel free of thoughts, well the moon lets it overflow. 

"Why is the moon so far away?"

A question probably asked by school kids that learns the meaning of the universe. For some reason that question popped up in my head. Though there was a second part of this question. "Why can I still see it?"

Then my mind overtook the overflow. Like only if my English vocabulary was good enough to expres that. One question after the other popped in my head. I can not even remember how long I stood there watching the moon, being the moon. 

"Why can I see the moon, while it is amazingly far way? And Why can't I see my family while they are pretty much way closer?" I know why! just, you know. How badly I would like to see my family as how I can see the moon. 

I am having an amazing time and I feel better and better. But you know, sometimes a part of my brains starts to be active. Unconsciously I get those thoughts. I let them be there. They are precious to me.

English and Dutch

I know I live in an English speaking county right now. I know that most of the people that read my blog in Dutch are been able to read them in English. It is just that insecurity that makes it tough. 

At school we had to write formal and informal letters in English as an test. I failed every time miserably. Maybe once or twice I surprised myself with a good grade. Most of the times I tried, I did not. It was not that I didn't know how to write something or I could not find the right word, because we were allowed to use a dictionary. It was the grammer that got me, time after time. 

Now I am in America for over a month I feel way more confident in speaking and writing in English. But it does not feel like Dutch. Dutch is the language were I can express my pure feelings in. It is the way of using the language what I will never get in English. Although I will try my best. 

I can tell my English becomes better. Some songs I listen to for a long time get a clearer meaning. Films without subtitles are easier to understand and I might even not realize that it is in English now and than. But writing is still hard, easier but hard.

Writing for me is not just putting feeling over in words. It is the way of using certain words in a way that is different. For me writing is a way of using my knowledge and spreading it out. That might sound lame, because a nineteen year old will not know a lot about the world. That is a fact. I am just giving it a try. I might know more that some of you. There is a big difference between my knowledge and yours. I just want to tell mine. I am not afraid to share. I am not afraid to fail.

Thanks to Luis who told me he wrote his adventure like I do. He told me what I told you. It is hard to express your feelings in an other language than your own. But I is good to give it a try now and then. 

English is  not my native language and it will never be. That will mean for this blog that the majority of the blogs will be in Dutch. For all of you who are not been able to read it then, use a translator. It might turn most of the parts into the strangest sentences you will ever read. Do not blame me. You might need to use your imagination.     

Fight and Fight

De eerste en meest herhaalde quote tijdens de introductiedagen was " There are no problems if you can see them as a challenges, fight with them" 

Ik zal de uitdaging aangaan en een gevoel proberen uit te leggen. Ik vind het namelijk best een interessant proces. Een gevoel dat zo ongewoon voelt dat ik het afstoot. Alleen dat zorgt ervoor dat het langer duurt voordat ik het besef. Dus het opschrijven van dit gevoel werkt misschien wel therapeutisch voor mij. 

Het is niet het gevoel van een Culture Shock of heimwee. Dit gevoel is iets dat misschien aspecten van beiden heeft, maar voor mij is het iets nieuws. Het is iets waar ik eigenlijk nog nooit iemand over heb gehoord of over na had gedacht.  

Dit is geen vakantie. Dat zeg ik niet omdat het zijn van een au-pair soms best hard werken is, maar omdat een vakantie meestal niet langer dan een paar weken duurt. Ik geloof niet dat ik besef dat ik echt niet terug naar huis ga binnen nu en een paar dagen. Ik moet mezelf soms echt even vertellen dat dit mijn thuis is en dan ik hier woon. Het is een on uitlegbaar gevoel. En dat zeg ik omdat ik er tot nu toe niet in geslaagd ben om het correct op te schrijven. 

Ik ga het nog een keer proberen. Wat ik daar beschrijf is het ongeveer. Maar het is meer. Het niet thuis komen, in het huis waar je je altijd thuis hebt gevoeld. Familie en vrienden die ik altijd om me heen had zijn ineens heel ver weg. Het gevoel van 'het is maar voor een jaar het is zo weer over' gemixed met 'je hebt een heel jaar waarin heel veel te doen is' en een klein beetje 'waar ben ik, wat doe ik hier en wanneer houd het op'. Juist lijkt er al meer op. Al verwar ik mezelf met dit stukje. Deal with it, Ik wordt wanhopig van de pogingen het goed op te schrijven.

Het is een soort heimwee waar ik nog nooit van had gehoord. Voor mij is het nog een soort van rare droom. 

Ik heb ondertussen even mijn 'Au-pair guide' erbij gepakt. Ik was gisteren namelijk erdoor aan het bladeren en botste ik tegen het hoofdstuk 'Culture Shock'. Heb ik hierboven toevallig proberen te ontkennen dat een Culture Shock had? Ik zal het niet wissen, maar ik spreek mezelf nu dus al weer tegen. Het is maar een kort tekstje maar daar staat heel nauwkeurig in beschreven hoe een Culture Shock eruit ziet. Voor mij in het bijzonder. 

Vijf puntjes; Pre-Arrival, The Honeymoon Period, Fight and Fight (Culture Shock), Filter and Flex (Culture Adjustment and Adaptation), Pre/Post Departure Adjustment. 

Pre-Arrival, zo en of ik die heb ervaren. In de twee weken voor mijn vertrek was er geen energie meer over. Ik was moe maar sliep niet, ik wilde alles klaar hebben maar stelde het uit voor de laatste paar dagen. Ik ben nog nooit zo lang en zo erg nerveus geweest. 

The Honeymoon Period, Ja, Ja, Ja dit heb ik zeker ervaren. De eerste dagen in Manhattan waren waanzinnig en aankomen bij de familie was heel erg leuk. Het gevoel in mijn buik die dagen was zo leuk en nieuw. Als dit het gevoel is tijdens een huwelijksreis dan kan ik niet wachten om te gaan.... wat? Ah ik blijf een raar mens.

Fight and Fight (Culture Shock), Hai there! Nienke de grapjas, een keiharde cultuur shock. Op dit moment. En ik maar ontkennen. Heimwee is een deel van een cultuur shock. Het staat allemaal in Engels beschreven in het boekje. Waar het op neer komt is dat je na een paar weken je verdrietiger begint te voelen. "Au-pairs kunnen ongemakkelijkheden ondervinden en vinden het moeilijk om constant Engels te praten. Je begin de Amerikaanse leven stijl te bekritiseren." 

Daar ben ik nu. Alles is minder leuk, iedereen is raar en het kan zo veel beter. Het zijn ups and downs. Want soms kan ik me so heerlijk in het Amerikaanse leven gooien en soms vind ik het de meest verschrikkelijke stijl van leven ooit. Amerikanen zijn net even iets meer individueel en prestatiegericht ingesteld dan Nederlanders. Huiswerk terwijl je 6 jaar oud bent? Serieus, ik had geen huiswerk tot dat ik 12 was. Kan me alleen herinneren dat ik buiten speelde en met vriendinnetjes ging afspreken na school. Ik snap het wel en toch ook niet. Ik weet het niet. Laat ik me daar maar niet te veel zorgen over maken. Huiswerk voor een 6 jarige houd, voor de duidelijkheid, in dat je kleine projecties doet waarin ze materialen moeten onderscheiden bijvoorbeeld. Of een A4tje met rekenopdrachten. Het is licht huiswerk, maar het is huiswerk.

De laatste twee punten moeten nog komen. Filter en Flex mag van mij er nu al zijn al verwacht ik dat niet. Laat deze fase maar even goed op me inwerken. Het laatste puntje zal gelukkig nog wel even duren. Ik moet gewoon leren hoe te doen en te zijn. Ik moet me aanpassen en toch mezelf blijven. Dus... Het komt wel goed. Alle tijd!

Soms is het even een kwestie van keihard op je giechel gaan. Alleen voelt dit meer als een zachte landing die me slechts wat schaafwonden heeft gegeven. En dan elke keer als het geneest het korstje eraf peuteren. Dat kan toch lang duren voordat dat een keertje goed geneest. Juist, ervaringsdeskundige hier. 

Amerikanen zijn anders, Amerikanen leven anders, Amerikanen denken anders, Amerikanen eten anders, Amerikanen zijn geen Nederlanders. Maar als ik die confrontatie niet had aan willen gaan, had ik in Nederland moeten blijven.

Bye bye and Smile

What If You Are Without That

Ondanks dat Times Square ongelofelijk dicht bij is vier ik mijn oud en nieuw thuis. Ook nu Marissa in Central Park is zal ik de trein niet nemen. En dat is dan exact de reden dat ik niet richting de grote stad ga. Ik vind de trein overdag en zelfs 's avonds helemaal niet zo een groot probleem. Middernacht tijdens New Year's Eve, klinkt me dan minder goed in de oren. Ik ken de stad en de mensen hier niet goed genoeg. Ik heb geen idee wat er allemaal afspeelt en of ik het wel aankan. Voor een negentien jarige is Amerika nou niet de plek om te feesten. 

Ik blijf thuis en zal om 12u de Jip en Janneke champagne laten ploffen. Of misschien hebben ze dat niet. Nee grapje, Ik neem wel een glas water. Het is echt mega koud buiten en na een uurtje in het park te zijn geweest vanmiddag heb ik genoeg kou opgevangen. Zonder gekkigheid ik heb geen idee hoe ze nieuwjaar hier vieren. 

Tradities zijn sowieso voor mij niet heel erg van toepassing. Het is raar hoe mijn hoofd omgaat met de situaties. Hoe mijn gevoel vraagt naar een traditioneel Oudejaarsavond. Kijkend naar Joup van 't Hek of Paul de Leeuw. Hoe graag ik wil dat het nu buiten knalt van het vuurwerk. Dat ik wil dat er allemaal 12 jarige jongens me bekogelen met van die rottjes. 

Misschien is dat een deel van mijn cultuurshock. Want eerlijk gezegd merk ik er weinig van. Ik had dat wel erger verwacht. En terwijl ik dat opschrijf bedenk ik me ineens een paar dingen die nog wel eens in verband gebracht kunnen worden met een cultuurshock. Al zou ik dat eerder een cultuurverschil noemen. Dat die er zouden zijn was ik eigenlijk wel zeker van. 

Ik mis zondags ontbijten bij mijn vader. Ik mis de haren van mijn kat op mijn zwarte broek. Ik mis mijn schoenen in huis dragen. Ik mis mijn moeders handen door mijn haren. Ik mis het schreeuwen en het in elkaar slaan van mijn broertje. Ik mis het gevoel van alles dicht bij hebben. Ik mis mijn gemak. Maar ik mis mijn tradities het meest. Een kerst traditie die zo saai was dat ik nooit had gedacht die te missen. Ontbijt tijdens kerstavond. Dineren met familie in een leuke jurk. Ik miste mijn moeders verjaardag. Laten we niet vergeten dat die verjaardag misschien wel de moeilijkste van het hele jaar zou kunnen zijn. Ik wil niet denken aan mijn eigen verjaardag. Gelukkig duurt die nog even. 

Of ik Kersttradities dit jaar sterker mis doordat ik ziek was. Zeker mogelijk. Ik werd helemaal niet lekker na het diner tijdens kerstavond. 's Avond nauwelijks tot niet geslapen en mijn eten heeft mijn maag zo goed als niet gehaald. Ik was in staat om mezelf naast boven te slepen om er te zijn tijdens het uitpakken van de kerstcadeautjes, maar toen was alle energie weer verdwenen. Na mijn cadeautjes te hebben uitgepakt ben ik onder mijn dekens gedoken. Één van de cadeautjes was een 'Heated Blanket'. Nou die kwam wel goed van pas. Heerlijk, maar ja dat was mijn kerst dit jaar. Het kijken van 'The Polar Express' heb ik uitgesteld tot de 26ste. Want dan had ik toch nog een beetje het gevoel van kerst. 

Het is gek om te weten dan in Nederland mensen bij elkaar komen. Dat het kerstgevoel wordt voort gezet en dan hier dat allemaal al weer weg is. Ik vond het heel moeilijk om op 3de kerstdag, oftewel mijn moeders verjaardag, in New York te zijn. Want er is misschien niets zo vervelend als wetend dat je het leuk zou hebben gehad en dat je er niet was.  Of hoe valt dat in een goede Nederlands zin te zeggen. 

Ik heb het heel fijn en het is gewoon soms iets wat veel. Emoties die je dan maar even in jou eentje moet verwerken. Dat is nou net wat ik hier kom doen. Ik kom hier om mezelf te bewijzen dat ik het kan. Dat ik sterk genoeg ben om te aan te kunnen. 

Als deze blog lijkt alsof ik mijn koffer aan het inpakken ben en ik morgen weer thuis ben. dan is dat misschien wel vals alarm. Ik heb namelijk echt een hele leuke tijd. Maar weetje wat jij zou moeten proberen! Pak je koffer, niet meer dan 23 kilo en vraag jou buren of je een jaar bij hun mag wonen. Je plek vinden in een nieuw gezin is niet zo makkelijk. Dat heeft gewoon tijd nodig. Het gaat goed met me, heel goed. 

Gelukkig nieuwjaar allemaal, van mij horen jullie volgend jaar ik denk zomaar genoeg. Ik hoop dat iedereen een leuke avond heeft en met een glimlach het nieuwe jaar in gaat ! 

TOT VOLGEND JAAR, dat is voor mij dan serieus een jaar, niet gewoon een dag. Ik ben er pas weer volgend jaar. Nee Nienke, dat is lame!

Bye Bye and Smile (a bit bigger tonight)

Nikky, Santa's little helper

Maybe that is not the right way to spell her/his name. Though that does not really matter at all. I'll introduce you to my newest friend. A family friend. A friend that only comes around during Christmas. Nikky is a elf. Nikky is Santa's elf. Nikky is Brendon and Brody's elf. Short note: I think it is a he, so I will use 'he'. He is been around for more than a week now and seriously he is my hero. 

Kids in America get send a elf by santa. The elf's job is to watch the children during the day. See if they are naughty or nice. If they were nice, Nikky goes to Santa when they are a sleep and he tells him that they deserve to be on the nice list. If they were not as nice as the suppose to be Nikky stays the night. The big question now is, how do we know if Nikky has been to Santa. Well I will answer that for you. Nikky started his year on top of the Christmas tree. The boys were good so Nikky went to Santa that night. The other morning we woke up and Nikky was in a vase on top of a TV cabinet. So Every morning the boys are looking for Nikky. At least if they were nice to their parents, each other and me. 

Amazing. This elf is helping me with just being in a vase, on the tree, on top of a wooden Giraf, hanging on the lamp or were ever he decides to fly to. Thanks Nikky your my hero. Just saying your name makes them listen. I love it. 

"Nienke why do you write in English? It is rubbish. Your grammar is terrible." Just because I can and because I am starting to get thoughts in English. Then this, I've never been good in grammer. I am just trying. Now my English speaking friends can read my story too! 

I'll stop my embarrassing English blog flop. I can not handle it anymore. You know what the most embarrassing is. I think I did pretty well, like I always thought I did in English class. I know that if my teacher was going to check this. It would be all covered in red. 

I tried, maybe next year I'll be better!

Bye bye and Smile

NYC Introduction Days InterExchange

My first days and Coming Home

Voordat ik dit bericht plaats ben ik waarschijnlijk al weer een poosje verder. Ik wil namelijk zo veel mogelijk vertellen en ....

en toen werd ik weg getrokken door Brendon om te WII'en. Knipper twee keer met jou ogen en we zijn nu ineens vijf dagen veder. Drie verschillende blog ideeën alleen moet ik deze nog eerst schrijven. 

Bekomen van alle issue's die ik tegen kwam op de eerste dag dook ik mijn bed in. Echter heb ik in bed nog een uurtje moeten wachten op Shelly. Mijn kamergenote. Echt een hele lieve meid uit Mexico. Ik hou van cultuurverschillen en ik vind het Spaanse-Engels, na het Britse-Engels, het leukste engels wat er is. Haar Engels was echt goed. Al blijkt men vooral heel erg onder de indruk te zijn van mijn Engels. Doe ik toch iets goed.

De eerste ochtend was jet leg loos. Ik wil niks weten van wakker worden om 4AM. Nee hoor. Ik werd lekker pas wakker om 7AM. Toen mijn wekker ging. Opweg naar mijn eerste Amerikaanse ontbijt. Ik was stiekem een beetje nerveus. Want nee ik ga echt niet aan de donuts of één of andere vette hap. We kregen keus uit een aantal verschillende dingen waaronder een Bagel. Die was heel erg goed dus ben daar gewoon drie dagen achter elkaar voor gegaan. Croissant bleek namelijk heel vet en een muffin of de yogurt die er echt niet lekker uit zag heb ik aan me voorbij laten gaan. 

De eerste ochtend was allemaal belangrijke informatie maar zelfs met de meest smerige koffie ooit kon ik mijn ogen amper open houden. Was er dan toch iets van een jet leg te bespeuren. Dit gedeelte kan ik makkelijk overslaan. Behalve een gedeelte dat niet zo groots leek maar uiteindelijk tot op dit moment het meest belangrijke momenten bleek wat New York me heeft gebracht. Het moment dat ik over mijn schouder keek omdat ik het mooiste Engelse accent hoorde wat ik ken. Het Britse-Engels. Het echte Engels. Engels dat wordt gesproken rond Cornwall en Essex. Ik herkende het gelijk. haha nee. Veryan en Ashley zaten achter mij en blijkbaar bleek ik ook voor hun er aardig uit te zien. Of hoe zeg je dat leuk. Vriendschap op het eerste gezicht. Echter had ik dit gevoel al één keer eerder gehad. Dat was -REWIND- een dag eerder. Toen ik naar beneden liep om Katie naar 'the Shuttle Bus' te laten bellen. Er stond een groep beneden bij haar in te checken en tussen die mensen stond Anne. Ze leek me gelijk heel erg aardig en kom me wel voorstellen goede vriendinnen met haar te kunnen worden. 

Voor iedereen die mijn foto's op Facebook nog niet gezien heeft. Ik heb in het hotel drie meiden ontmoet met hun heb ik echt de meest geweldige dagen van mijn leven gehad. Ik heb zo onwijs veel gelachen. Laten dat nou net de meiden zijn waar ik het net over heb gehad. De twee Britse meiden en eine Deutsche freud. Waarom is mijn Duits zo verschrikkelijk slecht. Veryan, Ashley en Anne. Ik kon pas op de laatste dag Vezzios naam goed uitspreken. Dat nadat ik haar een stuk of zes bijnamen had gegeven wat het makkelijker maakte. Veryan, of wel: Vezzy, Vezzieoos, Vezzosos, Ve-ryan. Ik kan ze nu even niet meer allemaal meer herinneren. Dat waarschijnlijk ook omdat het me nu lukt om haar naam fatsoenlijk uit te spreken. 

So Girls, if you were interested in what I wrote. Gnanana, it is Dutch and you better do not translate that part. I was mean to you. You do not want to know what I really think about you. 

Ik heb, ik herhaal het gewoon, echt zo een leuke tijd met ze gehad. Ik kan het niet zo goed beschrijven. Het feit dat ik dinsdag middag voor het eerst een woordenwisseling had met hun en ik op dinsdag avond meerdere malen werd betast laat misschien wel merken dat het echt heel erg klikte. Ik heb zo hard met ze gelachen. Elke keer als we weer een foto maakte werd er een hand op mijn kont gelegd en wederzijds. 

Ik heb heel erg veel geleerd maar terug denkende aan die dagen denk ik vooral aan een vriendschap die ik in drie dagen heb opgebouwd. Ze zijn uitgevolgen. Ik ben in mijn eentje in New York gebleven. Veryan en Ashley zijn naar North-Carolina gevlogen en ook Anne heeft het vliegtuig gepakt. Alleen vloog zij naar Chicago. Ik kan echt niet wachten om hun weer te zien. Ik mis ze heel erg. 

-FASTFORWARD-

Donderdagavond werd ik opgehaald. Omdat ik in New York blijf konden ze me donderdagavond al ophalen. Oh en het was Sinterklaas. Of ik dat heb gemerkt. Nee niet echt. Dat zal ergens ook wel komen omdat ik er dit jaar heel erg weinig aandacht aan heb besteed. Niet dat ik daar heel erg tijd voor zou hebben gehad. Ik werd opgehaald en ondanks dat ik heel erg graag naar de familie wilde vond ik het zo jammer om die meiden achter te laten. 

Natascha kwam de lobby binnen gelopen waar ik samen met Ashley, Anne en Veryan stond. Te lief, ze wilde me heel erg graag uitzwaaien. Waren we ineens alle vier heel erg zenuwachtig. De koffer en twee extra tassen in de auto en richting Merrick. Hoe fijn en hoe raar om iemand te ontmoeten die je al twee maanden via Skype spreekt. Hoe fijn het was om te merken dat het gelijk goed zat. Geen vervelende stiltes. Meer momenten dat ik zo verdwaald om me heen aan het kijken was, dat er geen gesprek met me te voeren viel.

De jongens waren nog wakker en waren helemaal gelukkig dat ik er was. Al snapte Brody er waarschijnlijk niet heel erg veel van. Het leukste van aankomen in Merrick was het zien van mijn kamer. Een heerlijk groot bed met 10 kussens, YES YES YES. Ik hou van kussens. veel kastruimte en een grote TV. Maar voordat ik dat allemaal zag, zag ik eerst iets anders. Aan de muur hing een fotocollage. Met mijn foto's. Foto's van mijn Vader, Moeder, Kirsten, Ruben, Noortje, neven en nichten en foto's van mijn 'goodbye feestje'. Ik stond met een mond vol tanden en was niet in staat te reageren. Gelukkig herhaalde ze haar vraag. "I hope you don't mind that I stalked you?" Echt een fantastische manier om dit jaar te starten.

Bye Bye and Smile